Manuel Reman, voorzitter van het huis Krug

Toen ik een interview aangeboden kreeg met Manuel Reman, de nieuwe voorzitter van Krug sinds 1 april, had ik alles behalve gedacht dat ik met een echt persoon te maken had. Vooringenomen? Misschien, maar ik dacht in ieder geval dat de toon en het verloop van het interview van tevoren door het bedrijf zouden worden bepaald, wat bijna automatisch gebeurt als je met dit soort bedrijven te maken hebt.

Nou, ik had het mis.Misschien kwam het doordat ik te laat en een beetje in de war bij onze afspraak aankwam, maar vanaf het eerste moment dat we oogcontact maakten, stond ik oog in oog met een echt mens wiens kristalheldere, vloeibare ogen nog transparanter leken te worden als ze, net als mijn vragen, door emoties werden aangetast.

Manuel Reman zou zo van de maan kunnen komen, maar hij is juist menselijk in de meest prachtige zin van het woord.

Als zoon van een Franse moeder en een „autodidactische Indiase vader“ groeide hij op in Normandië, „ver van de wijngaarden maar dicht bij de natuur“, bij zijn grootmoeder, „een van de beste mensen die ik ooit heb ontmoet“. Toen ik klein was, vertelt hij, bracht ik mijn vakanties door op haar boerderij: nou, zelfs toen, net als nu hij 96 is, was ik betoverd door zijn directe en totale verbondenheid met de natuur, die precies tot uiting kwam in zijn weinige, afgewogen maar zeer treffende woorden.

Van haar moet Manuel zijn innerlijke uitstraling hebben geërfd, denk ik; van zijn vader, „die elke nacht werkte om zijn studie geneeskunde in Frankrijk te kunnen betalen”, de vastberadenheid en de eerste vorm van dankbaarheid: die tegenover jezelf.

Vreemd genoeg zijn ook de vrijgevigheid, de uitstraling en de vastberadenheid, evenals een onweerstaanbaar en grenzeloos verlangen om te behagen, zijn ook de opvallende kenmerken van de nieuwe Grande Cuvée 170e Editie van Krug, een sprankelende combinatie van complexiteit en directheid, van grootsheid en eenvoud. Maar de verbinding, of liever gezegd de identificatie tussen het individuele en het universele, het privé en het publieke, zet zich ook op een ander niveau voort, want „tussen het Huis en mij“, legt Reman uit, „is er altijd al een grote affiniteit geweest. Krug is eigenlijk een klein bedrijf, bestaande uit slechts een paar mensen en een paar zorgvuldig geselecteerde marketingprojecten die eenvoud in de relaties en de afwezigheid van elke bovenbouw opleggen..... „Dat is helemaal waar”, benadrukt hij, alsof hij me de woorden uit de mond wil nemen.

De gelijkenis tussen de man en zijn bedrijf is echter opvallend, en wordt heel duidelijk na een snelle blik op zijn loopbaan.

Manuel Reman heeft de afgelopen 18 jaar inderdaad alle mogelijke functies bij Moët Hennessy bekleed: van hoofd speciale projecten in het begin tot financieel controller bij LVMH Holding in 2010, voordat hij terugkeerde naar de champagnewereld en bij Moët & Chandon, Dom Pérignon, Mercier en Ruinart leiding te geven aan een team van 450 mensen dat betrokken is bij alle praktische werkzaamheden, van het bottelen tot het etiketteren. Na een periode in Barcelona als algemeen directeur van Moët Hennessy Iberia keerde hij terug naar Frankrijk om voorzitter te worden van Moët Hennessy Champagne Services (MHCS): dit keer werkt hij nauw samen met de wijnboeren en coördineert hij alle strategieën voor de aankoop van druiven om de samenhang tussen de champagnehuizen te waarborgen. Nog een troef, en niet de minste: Reman is sinds 2020 ook de vertegenwoordiger van de LVMH-champagnehuizen bij het Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne (CIVC), waar hij zich inzet voor niet alleen de belangen van de groep, maar ook die van de appellatie als geheel.

Wat de huidige stand van zaken bij Krug betreft: heeft het huis net de 170e editie van zijn Grande Cuvée aan de wereld gepresenteerd en deed dat, zoals gewoonlijk, door er een muziekstuk aan te koppelen dat, nog steeds volgens Reman, „de complexe codering van de Grande Cuvée toegankelijk maakt via de universele taal van de muziek”.

De muziek van Krug Grande Cuvée 170e Édition

Als je ernaar luistert, word je getroffen door de klinkende slagen van een triangel in een reeks, die vervolgens overgaan in een fuga van violen, een opbouw van de hobo en een spel van fluiten, en zelfs in de basis, nieuw, want ik kan me niet herinneren dat ik dit in de echo’s van de 169e of zelfs de 168e heb gehoord, van een precieze en trillende bas: een snelle puls, die bijna neigt naar techno-invloeden onder een deken van witte en warme altstemmen.

Het hoge en het lage komen, kortom, met een verontrustende aantrekkingskracht samen in deze Grande Cuvée 170e Édition, waar in het mozaïek van de 195 gebruikte wijnen - 12 jaargangen, van 1998 tot 2014, die de basis vormen (55%) - is de 2013 juist gebruikt om structuur en body te geven aan een wijn die anders veel te luchtig zou zijn geweest, gezien de enorme opbrengstverliezen bij de Pinot Noir, juist in 2014.